Το παράδοξο της διαλεκτικής

“Το αίτημα της μέγιστης εσωτερικής αντίφασης δεν ίσχυε μόνο στο πεδίο της φιλοσοφίας αλλά ίσχυε και στο πεδίο του πολιτκού λόγου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αντιπαράθεση εντός της αριστερής πτέρυγας του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος που ξέσπασε έντονα το 1908. Το ερώτημα γύρω απο το οποίο διαπληκτίζονταν οι ήταν, άν θα έπρεπε να σαυμμετάσχουν στις εκλογές που λαμβάνουν ζώρα κάτω απο τις προδιαγραφές του τσαρικού καθεστώτος με αποτέλεσμα να στείλουν αντιπροσώπους στη Δούμα (το κοινοβούλιο) ή άν θα έπρεπε να συνεχίσουν να μήν αναγνωρίζουν το τσαρικό καθεστώς και κατα συνέπεια να το καταπολεμάν έξω απο τις επίσημες διαδικασίες του. Το κόμμα ήταν βαθιά διαταραγμένο εξαιτίας του ζητήματος αυτού ενώ διαγράφονταν δύο κύριες τάσεις: Οι εξολοθρευτές, που αρνούνταν παντελώς την εξωκοινοβουλευτική αντιστασιακή δράση θέλοντας να μεταμορφώσουν το κόμμα σε μιά καθ’ όλους τους τύπους της νομιμότητας νόμιμη πολιτική παράταξη. και τους Οτσοβιστές, που απαιτούσαν όλοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κόμματος να εγκαταλείψουν τη Δούμα και να βγούν στην παρανομία. Ο Λένιν τότε βρήκε μιά λύση που έκτοτε θεωρείται υποδειγματική: Και οι εκρπόσωποι στο κοινοβούλιο να συνεχίσουν τη δράση τους και οι αγωνιστές στην παρανομία να κάνουν το ίδιο. Το παράδοξο οτι έτσι οι αγωνιστές εκτός νόμου θα ουσιαστικά θα δρούσαν ενάντια στους ίδιους τους τους πολιτικούς εκπροσώπους στη Δούμα δεν αποτελούε εμπόδιο για τον Λένιν στη διατύπωση αυτής της πρότασης. Αντίθετα μάλιστα το παράδοξο είναι εκείνο που διασφάλιζε την διαλεκτικότητα της υπόθεσης.”

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s